Interview met Dirk – hoofdverpleegkundige intensieve zorgen en vakbondsafgevaardigde
Binnenkort gaat Dirk, hoofdverpleegkundige op intensieve zorgen en al jarenlang vakbondsafgevaardigde voor ACV Puls, met pensioen. Na een lange carrière in de zorg en binnen de vakbondswerking blikt hij terug op zijn parcours en zijn engagement voor collega’s.
Een carrière die begon in 1984
“Ik ben in 1984 gestart in de Algemene Kliniek Maria Middelares, één van de voorlopers van Vitaz. Maar ook daarvoor liepen we quasi alle stages in Maria Middelares en de toenmalige Stadskliniek,” vertelt Dirk.
Het was toen een heel andere tijd. “1984 was een tijd van grote overschotten in de verpleging. Ik had het geluk om snel aan het werk te kunnen: op 23 juli. Ik had net mijn woord gegeven om – als vrijwilliger – een kamp voor mentaal gehandicapte kinderen te begeleiden. De toenmalige directrice zag dat ik daardoor in ethische stress zat en ik mocht na dat kamp starten.”
In januari 1985 stapte hij over naar INZO en in september 1991 werd hij hoofdverpleegkundige. “Als snotneus van 28 jaar,” voegt hij er lachend aan toe.
Engagement binnen de vakbond
Zijn engagement binnen de vakbond kwam er eerder onverwacht. “Filip Leroux (spoed) was al vakbondsafgevaardigde als hoofdverpleegkundige. Men had graag een tweede hoofdverpleegkundige in de groep. Zelfs de directrice nursing heeft me mee over de streep proberen te trekken.” Aanvankelijk leek het beperkt. “Bij ACV zeiden ze: één vergadering per maand. Die kan er nog wel bij, dacht ik. Maar die ene vergadering was een serieuze onderschatting.” Ondertussen is Dirk al meerdere legislaturen actief als afgevaardigde.
De combinatie met zijn functie als hoofdverpleegkundige bracht soms spanningen met zich mee. “Daar zit inderdaad soms spanning op. Het voordeel is wel dat je informatie krijgt vanuit verschillende invalshoeken. Dat helpt om problemen beter te begrijpen en te zoeken naar oplossingen.”
Toch ziet Dirk vakbondswerk niet als strijd. “Militant is voor mij een ambetant woord. Ik denk dat je eerst langs de normale overlegkanalen moet gaan en daar oplossingen moet zoeken. Vakbondswerking is voor mij een soort ‘noodrem’: je gebruikt hem wanneer alle andere manieren zijn uitgeprobeerd.”
Kleine stappen vooruit
Als hij terugkijkt op zijn vakbondswerk, is Dirk vooral trots op de vooruitgang die samen werd geboekt.
“We zijn er met zijn allen in geslaagd om steeds kleine stapjes vooruit te zetten om de werkomstandigheden te verbeteren, zowel nationaal als hier in het ziekenhuis.”
Hij herinnert zich nog zijn eerste loon. “Ik ben op 23 juli gestart en kreeg voor die week werk 11.000 frank (ongeveer 275 euro). Ik dacht: dat is niet slecht betaald, 44.000 frank in de maand. Maar voor augustus kreeg ik 28.000 frank betaald.”
Acties eind jaren ’80 zorgden voor verandering. “Vanaf dan zijn er stilaan verbeteringen gekomen aan ons loon en onze werkomstandigheden.”
Ook lokaal werd vooruitgang geboekt. “Binnen het ziekenhuis hebben we regelmatig een aantal dingen ‘in de valies’ gestoken die we hier hebben kunnen onderhandelen. Misschien zijn de hospitalisatieverzekering en de maaltijdcheques wel het meest bekend. Het kan altijd meer en beter, maar ik had steeds het gevoel dat we het beste van wat er op tafel lag uit de brand hebben gesleept, in een open en eerlijke sfeer met onze directie.”
Een boodschap voor nieuwe militanten
Aan collega’s die zich willen engageren binnen de vakbond geeft Dirk één duidelijke raad.
“Militant zijn is een engagement dat je aangaat. Iets dat je – vaak voor anderen – doet. Dat geeft voldoening.”
Volgens hem vraagt het ook tijd. “Het is geen ‘projectje’. Het duurt een tijd vooraleer je jezelf in de materie hebt ingewerkt en begrijpt waarover het gaat.”
Voor zorgverleners is het volgens hem een logische stap. “We zijn allemaal zorgende mensen. Met een vakbondsmandaat kan je ook op een andere manier zorg dragen: voor je collega’s.”
En vooral: geduld hebben. “Veranderingen kosten tijd. Gun jezelf die tijd en raak niet ontmoedigd wanneer het niet allemaal verandert met één vingerknip.”
Samen bergen verzetten
Als Dirk terugkijkt op zijn carrière, blijft één inzicht hangen.
“Het contact met zoveel mooie mensen en het besef dat je – op je eentje – niks bent.”
Samenwerking is volgens hem de sleutel. “Je kunt alleen samen verder wanneer iedereen meedoet en zijn beste kwaliteiten wil inzetten. Samen verzet je bergen.”
Met die gedachte neemt hij straks afscheid:
“Dat wens ik iedereen toe: dat jullie samen bergen kunnen blijven verzetten.”
Bedankt!
Namens de ACV Puls Vitaz-groep willen we Dirk van harte bedanken voor zijn jarenlange inzet en betrokkenheid. Zijn expertise en toewijding zijn telkens weer een onschatbare aanvulling geweest.
Reactie plaatsen
Reacties
Dirk,
Je was voor mij een ongelofelijk trouwe, waardige, ethisch gedreven compagnon de route. Een ongelofelijke dankjewel voor alles wat je voor ons ziekenhuis hebt betekend. Je hebt meerdere mijlpalen helpen zetten. Het ga je ontzettend goed!
Lut