“Het ziekenhuis voelt voor mij als een tweede thuis”
Voor Nathalie begon haar band met het ziekenhuis lang voordat ze er zelf aan de slag ging. Haar vader en moeder werkten er allebei en als kind was het ziekenhuis dan ook een vertrouwde omgeving. Na school kwam ze regelmatig naar het bureau van haar moeder of wachtte ze in de inkomhal. Zo leerde ze al van jongs af aan heel wat mensen binnen het ziekenhuis kennen.
“Ik werd op den duur een beetje ‘de dochter van…’”, vertelt ze met een glimlach.
Tijdens haar laatste schooljaren kwam daar ook haar eerste echte werkervaring bij. Nathalie deed vakantiewerk in de ziekenhuisapotheek en maakte er kennis met het volledige apotheekproces én met nog meer collega’s. Uiteindelijk kreeg ze er een vast contract als administratief medewerker. Later volgde ze de opleiding tot apotheekassistent en groeide ze verder binnen de apotheek.
Het ziekenhuis liep als een rode draad door haar leven. Maar na verloop van tijd groeide ook haar nieuwsgierigheid naar wat er zich buiten de muren van de apotheek afspeelde.
Van nieuwsgierigheid naar engagement
“Het ziekenhuis voelt voor mij als een tweede thuis. Ik wilde steeds beter begrijpen hoe alles in elkaar zat en wat er allemaal binnen zo’n grote organisatie gebeurde.”
De vakbond werd voor Nathalie een manier om die wereld verder te ontdekken. Lid zijn van een vakbond was haar bovendien van thuis uit meegegeven. “Dat was eigenlijk vanzelfsprekend: je ging werken en je sloot je aan bij een vakbond.”
Wat begon vanuit nieuwsgierigheid, groeide uit tot een stevig engagement binnen ACV Puls. Vandaag is Nathalie niet alleen militant, maar ook vrijgestelde en secretaris. Dat brengt heel wat verantwoordelijkheden met zich mee.
Als militant is ze in de eerste plaats een aanspreekpunt voor collega’s. Als vrijgestelde en secretaris komen daar heel wat taken achter de schermen bij: contacten onderhouden, vergaderingen en dossiers voorbereiden, agenda’s opmaken, verslaggeving verzorgen en mee zorgen dat de syndicale werking goed georganiseerd blijft.
Net dat werk achter de schermen wordt volgens Nathalie soms onderschat.
“Medewerkers beseffen niet altijd hoeveel tijd we in bepaalde dossiers steken, soms ook in onze vrije tijd. Maar er zit vooral een grote gedrevenheid achter om tot een goede relatie tussen werkgever en werknemer te komen, waarbij we de belangen van de medewerker blijven bewaken.”
Soms begint het gewoon met luisteren
Wie denkt dat je alleen bij de vakbond aanklopt wanneer er een groot probleem is, ziet volgens Nathalie maar een deel van het verhaal.
“Collega’s komen met heel uiteenlopende vragen naar ons. Soms gaat het om iets praktisch, maar soms heeft iemand gewoon nood om eens te ventileren.”
Precies daar ziet ze een belangrijke rol voor ACV Puls. Niet iedereen stapt even gemakkelijk naar een leidinggevende of collega met een vraag of bezorgdheid. Een militant kan dan dat laagdrempelige aanspreekpunt zijn.
Om die reden vindt Nathalie het ook belangrijk dat militanten verspreid zijn over de verschillende diensten en campussen van Vitaz.
“Zo kunnen collega’s altijd ergens bij iemand terecht. Tegelijk voelen we op die manier veel beter wat er ziekenhuisbreed leeft onder de medewerkers.”
Een goede militant hoeft volgens haar dan ook niet degene te zijn die het luidst spreekt. Toegankelijkheid, inlevingsvermogen en discretie vindt ze minstens even belangrijk. En ook leergierigheid hoort daarbij.
“Het is belangrijk dat je zoveel mogelijk aanwezig bent op overlegmomenten en opleidingen. Je moet kennis blijven vergaren om vragen van collega’s ook correct te kunnen beantwoorden.”
En voor wie interesse heeft om zelf militant te worden maar nog twijfelt, heeft ze een geruststellende boodschap: “Iemand die die interesse al toont, heeft vermoedelijk ook al heel wat van de juiste kwaliteiten in zich.”
Door een andere bril leren kijken
Het syndicale werk heeft Nathalie doorheen de jaren zelf ook veranderd.
“Je leert door een andere bril naar bepaalde situaties kijken. Daardoor kan je sommige beslissingen beter begrijpen, ook wanneer je het er niet noodzakelijk mee eens bent. Ik heb ook geleerd om meer te relativeren.”
Dat betekent niet dat ze minder overtuigd haar standpunt verdedigt. Wel dat ze gelooft in overleg en dialoog. Op de vraag of ze liever kiest voor een stevig debat of rustig onderhandelen, hoeft ze dan ook niet lang na te denken: rustig onderhandelen.
De kracht van ACV Puls zit voor Nathalie bovendien niet alleen bij enkele vertegenwoordigers, maar in de hele groep.
“Hoe meer leden er zijn, hoe sterker we als vakbond staan wanneer er onderhandeld moet worden.”
Een plek waar je kan thuiskomen
Na het werk zoekt Nathalie het dan weer bewust dicht bij huis. Ze is voetbalmama, gaat graag wandelen en hoeft geen verre reis om van haar vakantiedagen te genieten.
“Geef mij maar gewoon thuis zijn met mijn gezin, in een rustige omgeving. Daar krijg ik opnieuw energie van.”
Zelfs tijdens een vergadering kiest ze voor eenvoud: geen koffie of thee, maar gewoon een glas water.
Misschien is het dan ook geen toeval dat één woord telkens terugkomt wanneer Nathalie over werk én privé spreekt: thuis.
Het ziekenhuis is door haar lange geschiedenis een soort tweede thuis geworden. Thuis bij haar gezin vindt ze de rust om opnieuw op te laden. En wanneer ze de zin ‘Een goede werkplek is een plek waar…’ moet afmaken, hoeft ze niet lang na te denken:
“…je het gevoel hebt van thuiskomen.”
Reactie plaatsen
Reacties